Ik had gelopen. Ik had geknarst. De grond mijn gewicht gegeven. Ik had mijn voeten meegedragen. De sporen liet ik achter.
Zo vaak heb ik er gelopen, maar me herinneren of het pad ooit zo uitgestorven wit geweest was kon ik niet. Er hadden mensen geweest kunnen zijn, maar sporadisch waren sporen te zien. Verder was ik de eerste, de enige. Dan was er voor me een leegte en achter me ook, opgevuld met mijn schim die me achterna zat.
Maar mijn stappen deden ertoe, want een kwartier later liep zij daar. Ze zag mijn sporen, ze herkende mijn profiel. Ze koos mijn route, gelijk aan die van haar. Ze had me nooit nodig gehad. Maar mocht ze het niet weten, dan had ze mij kunnen volgen. Ik had de leegte beschreven en zij was de enige die het lezen kon. Ze ontcijferde mijn boodschap; ze wist dat ik daar had gelopen. Ze las, al wist ze wat er geschreven stond.
Mooie interpretatie :)
ik denk dat Esra wist dat het over sneeuw ging omdat ik het op de dag waarop het weer had gesneeuwd had gepubliceerd. Al zoueen zandvlakte bijna net zo'n effect oproepen natuurlijk.
Margot
2010/02/11 12:25:22
-
Hele mooie opening =) Ik kan alleen maar raden naar wat je met de rest bedoeld. Ik kan het heel erg interpreteren als iets herkenbaars: iemand kent je of denkt je te kennen, die met je meeloopt, zonder de kleine veranderingen op te merken, omdat ze immers 'toch al weet wat er staat' dus niet werkelijk leest en ziet, maar verwacht.
Wat apart dat Esra 't over sneeuw had. Of eigenlijk: wat apart dat ik het me voorstelde in een woestijn.
Banafsheh
2010/01/25 20:18:57
Ik
hou van je en nu moet ik huilen... :-)
Esra
2010/01/25 10:39:33
:)
Voetstappen lezen :)
Bij ons heeft het ook gesneeuwd, maar het bleef niet liggen op stoepen en straten. Geen sporen van mij.
