Terwijl de voicerecorder de middag herbeleeft, typ ik driftig, snel, aandachtig. Altijd is er geruis, altijd zijn er een paar onhoorbare zinnen. Altijd ben ik genoodzaakt sommige passages een paar keer te beluisteren omdat er veel meer gesproken woorden in secondes kunnen dan getypte letters.
Altijd zijn er momenten waarop mijn vingers gespannen hangen boven de toetsen, klaar om weer aan te vallen als het nodig is. Omdat het stil is, omdat het irrelevant is, of omdat ík praat.

Ik beschrijf hen, telkens opnieuw. Mijn taak is hun woorden om te vormen tot een verhaal dat gelezen wil worden. Zij zijn vertellers, ik de vertaler. Zij zijn vastgelegd op band tot ik hen vastleg op papier (eerst op het beeldscherm dan).
Maar soms ben ik net als hen, op die momenten dat ik praat en geen vragen stel. Tussen hun zinnen door, als zij vragen, als zij luisteren, als zij even de leiding nemen. Plots verandert dan alles en word ik gedefinieerd. Ik zal waarschijnlijk nooit zelf degene zijn die het meeste praat op zo’n band en waar over geschreven gaat worden, maar stiekem is mijn hele verhaal al vastgelegd, tussen mijn vragen en hun antwoorden door, tijdens elk interview dat ik tot nu toe afgenomen heb. Ik ben al geïnterviewd door iedereen die ik geïnterviewd heb.

Wat vind je het leukst? Het schrijven of het interviewen? Je bent een echte schrijver volgens mij.
- Schrijven vind ik leuk, het leukst, omdat ik het als een soort van puzzelen zie en de puzzel kan nooit compleet, perfect worden, maar ik kan er een eigen interpretatie van geven.
En werk je het dan meteen uit of laat je het even liggen?
- Euhm, wel meteen, want dan vergeet ik zeker niets. Ik ben wel iemand die weinig schrijft tijdens interviews, maar ik kan dat niet. Ik kan niet luisteren, praten en schrijven tegelijk.

- Oh maar ik wil geen kinderen.
Waarom niet? Wat een gekkigheid! Je bent toch een vrouw?!
- Nou, ik heb geen redenen om een kind te nemen.
Dat komt later misschien.
- Wat voor redenen zouden dat moeten zijn? Het zijn alleen maar biologische redenen.
Vrouwen hebben dat heel sterk.
- Maar dat vind ik een onzinreden.
Maar als je lichaam dat heel sterk voelt... Als je moet plassen, moet je plassen. Dat is een diepere natuurdrang. Komt misschien nog wel.

Ik ben sowieso wel een prater. Als ik zou moeten kiezen tussen een middagje praten of een middagje schrijven, zou ik kiezen voor praten. Schrijven is echt werken.
- Oh ik echt niet! Ik zou kiezen voor schrijven.

- Ja, het lijkt mij zeker wel interessant om ook zoiets te gaan doen. Ik vind het sowieso leuk om dingen aan mensen te leren.
Ok, dan kun je je dus zeker inschrijven op onze site!

Hoe lang woon je hier al?
-Vanaf mijn zesde.
Je spreekt uitstekend Nederlands. En jullie zijn gevlucht?
- Ja.
Om welke redenen?
- Om politieke redenen.

Wat kan ik te drinken voor jullie inschenken?
- Thee, graag.
Twee thee alsjeblieft. En vind je het goed als ik ook een broodje bestel?
- Ja, hoor, natuurlijk.
Ja, ziet u, ik moet het haar vragen, omdat ik mijn portemonnee vergeten ben. Sorry, hoor.
- Haha, helemaal niet erg.