‘Je rationaliseert alles’, zei ze me en ik kon het niet ontkennen. Het was niets onbekends, want zelfs de verklaring die ik kon (en na enig nadenken neigde te) geven was op dezelfde denktrant gebaseerd. Ik geloof niet echt in gevoelens of impulsen. Erachter schuilt namelijk altijd een gedachte, ook al lijkt het gevoel, de actie of gedraging zoiets spontaans, emotioneels of onbewusts te zijn. En die gedachten zijn te achterhalen, na goed nadenken, na redeneren. Twee basisgevoelens vormen de basis: we kennen alleen ‘gelukkig’ of ‘ongelukkig’. In beginsel kennen we simpelweg niets anders, voelen we alleen maar puur geluk of puur ongeluk. Strevend naar dat eerste, onderwijl het tweede vermijdend, zijn we blij, geraakt of enthousiast, en zijn we bang, boos of voelen schaamte omdat dat ons respectievelijk kan leiden tot, of verwijderen van ons ultieme doel.
    Dus alles – als ik zeg dat ik bang ben voor onverschilligheid, streef naar goedkeuring of alleen maar bijzonder wil zijn – is terug te voeren op een paar gedachten, die paar verlangens naar het ene uiterste van mijn gevoel en angsten voor dat andere uiterste. Er is niets meer dan de bescherming van een gevoel tegen de bedreiging van dat andere.
    Het schijnt echter niet goed te zijn als je alles rationaliseert. Je moet soms ook je gevoel volgen, zeggen ze. Gedachten loslaten, puur afgaan op wat je voelt, welke emotie dat dan ook is. Spontaan zeggen wat er in je omgaat, zonder rede. Dat schijnt je dan goed te doen. Dat wil ik best geloven. Denk ik. Want ik ontken niet dat mijn visie de verkeerde is. 
    Maar toen ze me vroeg: ‘Los van alle rationaliteiten, wat voel je dan precies?’, kon ik niet anders dan antwoorden: ‘Daar moet ik even over nadenken.’