Ik dacht dat ik degene zijn zou die niet zou kunnen dansen. Want ik kende mezelf: ik wist dat ik zou kunnen strompelen, vallen, me zou kunnen verliezen in de stappen. Al kende ik ze allemaal, dus dat zou nooit het probleem zijn. Ik had ze zo op kunnen noemen, uittekenen of beschrijven. Het probleem was dat ik het nooit gedaan had. Ik had het nooit gedurfd.

Dus ik zei het je: ‘Maar ik kan niet dansen, hoor!’ en je stelde me gerust. Je deed het voorkomen alsof het niet erg was en ik besloot niet te haasten.

Sindsdien heb ik het geprobeerd. Natuurlijk alleen, zonder jou. (Want dit is mijn strijd, mijn eenzaamheid. Ik heb nooit een publiek gewild. Eveneens een begeleider.) En langzaamaan mengde ik me tussen de anderen, zag hoe ze bewogen en sloot er mijn ogen voor, want soms wil ik niet leren. Ik volg mijn eigen passen.

En toen het moment kwam dat jij je voeten verzette, vergat ik op je te letten. Ik dacht dat je het wel kon. Maar onzeker verplaatste jij je, je aarzelde – kende je de stappen wel? Ik bestudeerde je choreografie en concludeerde. Mijn mankement bleek dat van jou.

Verbaasd draaiend bedacht ik me dat de gedachte dat ik degene zijn zou die het niet zou kunnen de onjuiste bleek te zijn. De gedachte waar ik elke pas op bouwde, elke beweging op baseerde – want ik dacht dat ik achter liep –,  bleek een zelfbedachte, zelfgeloofde leugen. Dus ik stelde je gerust en zei je dat jij tevens je ogen zal moeten sluiten en ik beloof je dat je dan zal kunnen dansen.