Het is uit mijn handen geglipt. Omdat ik wist dat ik ervoor moest waken dat het niet gebeuren zou, maar toch niets deed. Onopgemerkt viel het weg. En ik weet niet eens waar of wanneer het gebeurde – ik zit hier met niets dan leegte.

Het is simpelweg niets meer dan een reden mezelf te haten. Want ik had het anders moeten doen. Ik wou dat ik mezelf kon troosten. Oneerlijk vind ik het, omdat ik nooit heb gewild dat ik dit zou verdienen, maar toch vind ik dat ik het wel verdien.

Het zal van iemand anders zijn, iemand die er blij mee is. Blij is met zijn diefstal. Met mijn domheid en verdriet, waar ik maar niet aan wennen kan.

Ik ga er niet eens meer naar zoeken. Ik wil alleen maar troost.